"KLUB KRZYWEGO KOŁA"

...

W pierwszej połowie 1955 roku za zgodą i poparciem Julii Brystyger (dyrektor Departamentu Politycznego MBP i UB [Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i Urzędu Bezpieczeństwa]) został utworzony "Klub Krzywego Koła", którego założycielami byli Garstetccy, Michał Bristryger syn Julii, Król, Safin, Perman i inni. Klub miał być kuźnią przyszłych kadr, którego cele zostały przedstawione na piśmie Jakubowi Bermanowi i Morawskiemu. Klub podjął bliską współpracę z tygodnikiem "Po Prostu", w którego redakcji pracowali sami żydzi.

Kierownictwo Klubu powołane w kwietniu 1961 roku tworzyli Paweł Jasienica (Lech Beynar) Aleksander Małachowski, Jan Józef Lipski, Jerzy Duracz, Tadeusz Byrski i Witold Jedlicki

W pracach klubu uczestniczyli też studenci UW: Karol Modzelewski (Fiszer), Jacek Kuroń, Jadwiga Lewicka, Janina Frenzel, Jakub Karciński, i uczeń szkoły średniej Adam Michnik (Szechter). Aktywnym członkiem Klubu był też Antoni Zambrowski syn Romana Zambrowskiego stalinowca, członka Biura Politycznego i sekretarza KC PZPR. Wokół kierownictwa Klubu skupiła się grupa członków i sympatyków o szczególnie zdecydowanych, rewizjonistycznych, a nawet reakcyjnych poglądach z Anną Rudzińską, Wojciechem Ziembińskim, Janem Wolskim, Janem Olszewskim, Anielą Steinberg, Jerzym Jedlickim, Janem Wyką, Jerzym Kornackim, Ludwikiem Hassem, Filipem Isternem, Leszkiem Kołakowskim, Bronisławem Baczko i innych.

W 1961 roku Klub Krzywego Koła zrzeszał ok. 200 aktywnych członków pochodzenia żydowskiego, w tym około 50 dziennikarzy, literatów i publicystów oraz 50 socjologów.

W toku wydarzeń październikowych 1956 r. J. Kuroń zorganizował Związek Młodych Rewolucjonistów, twór o trockistowskim obliczu. Zajął się również penetracją harcerstwa usiłując w ramach tzw. "walki z pruderią" wcielać w życie wspólne noclegi młodzieży obojga płci. Został usunięty z harcerstwa, gdyż tworzył w nim niejawne bojówki trockistowskie, tzw. "Komandosów" z synów dygnitarzy partyjnych żydowskiego pochodzenia.

W grudniu 1961 roku został aresztowany znany publicysta żydowskiego pochodzenia Henryk Holland (filozof marksistowski, przedwojenny komunista, w czasie wojny ochotnik w Armii Czerwonej. Później redaktor naczelny "Walki Mlodych" i jeden z redaktorów "Trybuny Ludu" - oficjalnego organu KC PZPR) podejrzany o współpracę z wywiadem USA i RFN oraz za ujawnienie korespondentowi "Le Monde" wiadomości stanowiącej tajemnicę państwową. Na Kongresie Filozofów za żelazną kurtyną przekazał informacje o okolicznościach śmierci Berii na XX Zjeździe KPZR.

Dowiedział się o tym I sekretarz KC PZPR W. Gomółka i kierownicze gremium frakcji żydowskiej nie mogło już H. Hollandowi w niczym pomóc, w czasie wizji lokalnej Holland wyskoczył z IV piętra swojego mieszkania. Podczas pogrzebu H. Hollanda środowiska żydowskie uczyniły wielką manifestację polityczną. Ujawniono w organizowaniu tej manifestacji aktywną rolę członków "Klubu Krzywego Koła", w związku z czym rozwiązano Klub, następnego dnia po pogrzebie H. Hollanda, tj. 2 lutego 1962 roku.

Po rozwiązaniu członkowie zbierali się nadal w kawiarniach i mieszkaniach w dwóch grupach.

Pierwszą grupę stanowili Karol Modzelewski (Fiszer), Jacek Kuroń, T. Monasterska - pracownik naukowy Zakładu Historii Partii KC PZPR, S. Marody, A Jarecki - dziennikaż, A. Drawicz, - krytyk literacki, Wróblewscy, S. Gomółka, M. Żelezkiewicz, B. Fajkowski, A. Mazur, A. Klimontowicz - student lubelskiej Akademii medycznej.

Druga grupa zbierała się w domu Wojciech Ziębińskiego. Należeli do niej: J. J. Lisocki, J. Drzębiński, Paweł Jasienica (Beynar), Antoni Słomiński (Stoma), A. Szpotański, S. Szechter (wujek Michnika), N. Kursov, L. Kołakowski, J. Hass, K. Steinberg, J. Olszewski i A. Rudzińska.

Działacze ci zaczęli nazywać się "Komandosami". Komandosi opracowali program działania zmierzający do odzyskania władzy, utorowania do niej drogi tym, którzy ją utracili w październiku 1956 roku i w latach następnych.

Jak cyniczna jest żydowska propaganda świadczy to, że nie cofa się ona przed żerowaniem na milionach ofiar hitlerowskiego bestialstwa. Kaźń milionów żydów, dokonana przez hitlerowców w obozach masowej zagłady - Oświęcimiu, Treblince, Sobiborze, cierpienia i matrylogia ludzi skazanych na poniewierkę, nędzę i powolne wymieranie w gettach - wszystko to stało się pożywką dla oszczerczej kampanii, wysuwającej monstrualne oskarżenia, że Naród Polski miał jakikolwiek związek z tym dziełem "Massenmordu" dokonanym przez hitlerowców.

Mamy do czynienia z agresywną i imperialistyczną polityką kierowaną przez szowinistyczne, militarystyczne i opętane wizją mocarstwową syjonistyczne koła izraelskie, które czynią ze swego kraju forpocztę imperializmu na Bliskim Wschodzie.  [artykuł był pisany dużo wcześniej, przed agresją na Irak, my teraz wiemy, że chodziło o imperialistyczną politykę Izraela, o źródła wody pitnej i ropę dla Izraela, wiemy że Izrael i USA idą ręka w rękę, ...tak wcześniej było z Adolfem H.  - red. polonica.net]

Taką próbą były tzw. "wydarzenia marcowe 68", sprowokowane przez "komandosów" m.in.: Kuronia, Safjana i Michnika, a podchwycone i dopełnione przez moczarowców.

Edward Ochab za powiązania z "komandosami" został odwołany 11 kwietnia 1968 r. ze stanowiska Rady Państwa. W tym też roku odsunięto wielu żydów z najważniejszych funkcji Państwowych.

Powyższe fakty zostały skwapliwie wykorzystane przez działaczy żydowskich w kraju i za granicą do wzmożonej akcji szkalowania Polaków, imputowania nam "wrodzonego antysemityzmu".

J. Ambroziewicz i Jan Olszewski pisali wprost, że "Polskę zalewa fala antysemityzmu, którym zarażona jest, lub ulega mu, większość społeczeństwa polskiego; czynniki oficjalne temu nie przeciwdziałają, wprost przeciwnie, same również stosują praktyki dyskryminacyjne; w tych warunkach w skutek prześladowań rasowych ludzie pochodzenia żydowskiego zmuszane są do opuszczania kraju (J Ambrożiewicz, Jan Olszewski: Exodus czy emigracja? "Po Prostu" 24.03.1957 r.)

Lecz ci panowie świadomie niedopowiedzieli, że podsycanie antysemityzmu było dziełem żydów, a to w tym celu, aby jak najwięcej żydów zmusić do wyjazdu do Palestyny, do nowo utworzonego syjonistycznego państwa żydowskiego Izraela.

Aby obraz był jeszcze bardziej przerażający niejaki E. Hołda wypisywał ordynarne kłamstwa-brednie o rzekomym KAMIENOWANIU (przecież to żydowska specjalność - kamienowanie) - żydów w Polsce w 1957 roku cięciu ich po twarzach, wypalaniu oczu.  (E Hołda: Ucieczka z Ziemi Obiecanej?.. "Po Prostu". z dnia 13.01.1957 r.)


M Muszkat - b. prof. prawa UW; I Iesrles - b sędzia Sšdu Najwyższego PRL; J Swiatło (I Fleischfarb) b. - wicedyrektor Ministerstwa Publicznego; W. Tykociński (E. Tikhotner) - b. szew polskiej misji wojskowej w Berlinie Zachodnim; S. Bialer - b. pracownik naukowy Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR i PAN oraz lektor KC PZPR; S. Wygodzki - pisarz, J Muszkat -Jotem - dziennikarz; A. Donat- autor książki pt. "Królestwo całopalenia" wydanej w USA w roku 1964; o. Pinkus - autor książki pt. "Dom popiołów" wydanej w Izraelu w 1964 roku; J. Kosiński - autor książki pt. "Malowany ptak" wydanej w USA w 1965 roku oraz J. Grynberg - b. aktor Teatru Żydowskiego i autor książki pt. "Wojna żydowska" wydanej w USA w 1968 roku.

tekst powstał na podstawie artykułu jaki ukazał się kilka lat temu w "Stańczyku",

dokonaliśmy pewnych uzupełnień i poprawek - red.polonica.net

 

*  *  *

wersje internetową przygotowała, opracowała i fotografiami opatrzyła  Polonica.net

Polski Związek Patriotyczny

Katolicko-Narodowy Ruch Oporu  kontrjudaizacji i kontrdepolonizacji