Żydowscy komuniści w aparacie terroru i ludobójstwa

żydobolszewia

Aparat terroru i ludobójstwa: 

• Czeka



• GPU (OGPU)



• NKWD



• Gułag



• Smiersz



• NKGB



• MGB



• KGB



• Armia Czerwona



• Wywiad i kontrwywiad

 

I. Organy

Czeka - Ogólnorosyjska Nadzwyczajna Komisja Do Walki Z Kontrrewolucją I Sabotażem (Wsierossijskaja czriezwyczajnaja komissija po bor'bie s kontrriewolucyjej i sabotażem, czyli WCzK) - została powołana 20 grudnia 1917 na polecenie Lenina i z inicjatywy Feliksa Edmundowicza Dzierżyńskiego (Rufina) dla ochrony i umacniania władzy sowieckiej. Wprowadziła terror i eksterminację potencjalnych i rzeczywistych przeciwników władzy bolszewickiej. Po zamachu na Lenina dokonanym przez eserówkę Fanię Kaplan, Rada Komisarzy Ludowych uchwaliła 5 listopada 1918 dekret o likwidacji wrogów rewolucji nawet bez zbrodniczego, doraźnego wyroku trybunału rewolucyjnego. Czeka wykształciła się z Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego. 

Z niego to pochodzili najbliżsi współpracownicy Dzierżyńskiego, w późniejszych latach zajmujący najwyższe kierownicze stanowiska w aparacie terroru: Martyn Iwanowicz Łacis (Ian Friedrichowicz Sundrabs), Wiaczesław Mienżyński (prawdopodobnie pochodzenia polskiego), Stanisław Messing, Grigorij Moroz (Morozow), Jakob Christoforowicz Peters, Michaił Abramowicz Moskwin (Meer Trilisser), Józef Unszlicht i Gienrich Grigoriewicz Jagoda - Herszel Jehuda.

GPU (OGPU) - Państwowy Zarząd Polityczny (Gosudarstwiennoje politiczeskoje uprawlenije) - powstał 6 lutego 1922, w praktyce zmieniono tylko nazwę z Czeka, co oznaczało nowy rozdział państwowego ludobójstwa. Czeka z samej nazwy miała być instytucją nadzwyczajną i przejściową. W 1922 władza bolszewicka była już ugruntowana. GPU zostało utworzone dekretem Centralnego Komitetu Wykonawczego, a po utworzeniu 30 grudnia 1922 ZSRR zmieniło nazwę na OGPU - Objedinnoje GPU, Zjednoczone GPU. Stanowiło centralny organ radzieckich władz bezpieczeństwa podległy bezpośrednio Radzie Komisarzy Ludowych. Na czele GPU (OGPU) stał Dzierżyński, a po jego śmierci w 1926 Mienżyński. Stanowisko ich zastępcy pełnił Jagoda. 10 lipca 1934. OGPU zostało włączone do NKWD.

NKWD - Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych (Narodnyj komissariat wnutriennich dieł) - centralny organ administracji państwowej (1917-1924) i od 1934, po wchłonięciu OGPU, samoistny aparat terroru i eksterminacji. W skład NKWD wchodziły wszystkie siły policyjne i porządkowe (milicja, służba ochrony pogranicza, specjalne jednostki wojskowe, więziennictwo, straż pożarna, urzędy stanu cywilnego), Gułag i wywiad. Komisariat otrzymał uprawnienia sądownicze, które realizowały kolegia prowadzące tajne przewody sądowe bez apelacji. Funkcję ludowego komisarza spraw wewnętrznych pełnili: Gienrich Jagoda (1934-1936), Nikołaj Iwanowicz Jeżow (1936-1938), Ławrientij Pawłowicz Beria (1938-1945). W 1941 i w latach 1943-1946 wyłączono z niego polityczną policję NKGB. W 1946 został przekształcony w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Ministierstwo wnutriennich dieł, MWD).

 

GUŁAG - Główny Zarząd Poprawczych Obozów Pracy (Gławnoje uprawlenije isprawitielno-trudowych łagieriej) - wydział sowieckiego aparatu terroru (1917-1922 w Czeka, 1922-1934 OGPU, 1934-1946 NKWD, 1946-1954 MGB, 1954-1991 KGB) kierujący systemem obozów koncentracyjnych, w których prowadzono likwidację więźniów głównie poprzez niewolniczą pracę, głód, zbrodnicze traktowanie i warunki biologicznego wyniszczenia.

Smiersz - Śmierć szpiegom (Smiert' szpionam) - powstał w 1943 jako organ kontrwywiadu wojskowego. Na jego czele stał Wiktor Siemionowicz Abakumow (Aba Kum). Podlegał bezpośrednio Państwowemu Komitetowi Obrony, czyli Stalinowi.

NKGB - Ludowy Komisariat Bezpieczeństwa Państwowego (Narodnyj komissariat gosudarstwiennoj biezopasnosti) - policja polityczna wyodrębniona w 1941 i w latach 1943-1946 z NKWD. Odpowiadał za terror i działalność wywiadowczą. Dowódcą NKGB był bliski współpracownik Berii, Wsiewołod Mierkułow.

MGB - Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego (Ministierstwo gosudarstwiennoj biezopasnosti) - zastąpiło NKGB w 1946, kiedy zmieniono komisariaty w ministerstwa. Ministrem został Abakumow (1946-1951), następnie S. Ignatjew (1951-1953). Zapoczątkowało powojenny terror, po czym zostało zlikwidowane po śmierci Stalina.

KGB - Komitet Bezpieczeństwa Państwowego (Komitiet gosudarstwiennoj biezopasnosti) - powstał w 1954 przy Radzie Ministrów ZSRR z MGB. Kierował siłami bezpieczeństwa wewnętrznego, kontrwywiadem i wywiadem. Kierownikami byli: Iwan Aleksandrowicz Sierow (1954-1958), Aleksandr Nikołajewicz Szelepin (Shoen) 1958-1961, W.J. Siemiczastny (1961-1967), Jurij W. Andropow (Lieberman) 1967-1982, W.M. Czebrikow (1982-1988), W.A. Kriuczkow (1988-1991).

Iwan Aleksandrowicz Sierow	Aleksander Nikołajewicz Szelepin - Shoen	Jurij W. Andropow - Lieberman

 

II. Kierownictwo aparatu terroru.

1. Skład centrali Czeka w Moskwie w 1918:

•    Feliks Edmundowicz Dzierżyński - Rufin   - przewodniczący Czeka  - urodzony 1877 w Wilnie. Jego rodzina wykupiła majątek szachecki po wygnanych na Syberię Dzierżyńskich. W 1897 został aresztowany i zesłany na Syberię, skąd uciekł 2 lata później. W 1900 brał udział w stworzeniu SDKPiL. Od 1902 był członkiem Komitetu Zagranicznego partii, a od 1903 Zarządu Głównego. W 1905 kierował rewolucją w Królestwie Polskim. Od 1906 był przedstawicielem SDKPiL w KC SDPRR. Po ponownym aresztowaniu spędził 9 lat na Syberii, do czasu zwolnienia wskutek amnestii po rewolucji lutowej. Od kwietnia 1917 znalazł się w składzie Centralnego Komitetu Wykonawczego grup SDKPiL w Rosji, a od sierpnia 1917 w KC partii bolszewickiej. Brał udział w rewolucji październikowej jako jeden z przywódców powstania w Petersburgu. W grudniu 1917 został kierownikiem Czeka i 1919-1921 ludowym komisarzem spraw wewnętrznych, organizatorem terroru. Był również ludowym komisarzem komunikacji od 1921 do 1923. Podczas wojny polsko-bolszewickiej w składzie Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego Polski. W styczniu 1924 został przewodniczącym Najwyższej Rady Gospodarstwa Ludowego i kandydatem do Politbiura. Zmarł na atak serca 20 lipca 1926. 



•    Jakob Peters - zastępca przewodniczącego  - w partii bolszewickiej od 1904. W 1917 był członkiem Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego w Piotrogrodzie i uczestnikiem przewrotu październikowego. Od 1917 był członkiem kolegium Ogólnorosyjskiej Nadzwyczajnej Komisji do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem (WCzK), a od 1918 zastępcą Dzierżyńskiego oraz przewodniczącym Trybunału Rewolucyjnego RFSRR. W latach 1920-1922 był szefem służby bezpieczeństwa w Turkiestanie, a od 1923 członkiem władz partii i kolegium OGPU. W latach 1930-1934 był przewodniczącym Międzynarodowej Komisji Kontroli w WKP(b). Był również członkiem Centralnego Komitetu Wykonawczego Rad. W 1938 skazany na karę śmierci i stracony.



• Szklowski



• Kneifiss



• Zeistine



•   Elena Fedorowna Razmirowicz (Trojanowska) 1886-1953



• Kronberg



• Maria Chaikina



• Karlson - łotewski



• Schaumann - łotewski



• Leontowicz



• Jakob Goldine



• Galperstein



• Kniggisen



•   Lacis - Sundrabs - łotewski



• Schillenkus



• Janson - łotewski



• Riwkine



• Antonow - Rosjanin



• Delafabre



• Cytkine



• Roskirowicz



• G. Swierdlow - Ginzburg



• Bienenski



• Jakob Grigorijewicz Blumkin - Blum   1898-1929



• Aleksandrowicz  - Rosjanin



• Jakob Model



• Routenberg



• Pines



• Sachs



• Daybol - łotewski



• Saissoune - Ormianin



• Deylkenen - Łotysz



• Liebert



• Fogel - niemiecki



• Zakiss - Łotysz



Ogółem 35 Żydów, 2 Rosjan, 1 Ormianin, 2 Łotysze.









2. Skład centrali Czeka w Moskwie w 1919:





• Feliks Edmundowicz Dzierżyński   - przewodniczący Czeka



• Jakob Peters   - zastępca przewodniczącego



• Limbert   - dyrektor więzienia Tagańskiego w Moskwie - katowni, gdzie mordowano carskich ministrów, arystokrację, generalicję, dyplomatów, artystów i pisarzy, ogólnie mówiąc rosyjską elitę



• Fogel



• Deipkin



• Bienenski



• Elena Fedorowna Razmirowicz (Trojanowska)  1886-1953



• G. Swierdlow - Ginzgurg



• Janson



• Kneifiss



• Pines



• Delawanoff



• Ziskin



• Jacob Goldine



• Szklowski



• Routenberg



• Galperstein



• Zakiss - Łotysz



• Kniggisen



• Skeltizian - Ormianin



• Jakob Grigorijewicz Blumkin - Blum  1898-1929



• Grunberg



• Latz



• Maria Chaikina



• Riwkine



•    Boris Kamkow - Katz



• Aleksandrowicz - Rosjanin



• Jacks



• Woinstein - Zwesdin



• Leontowicz



• Gleistein



•    Aleksander Łazarewicz Helfand - Izrael Parwus   1867-1924 - rewolucjonista i biznesmen. Urodził się 27 sierpnia w Bieriezino koło Mińska. Dzieciństwo spędził w Odessie, gdzie ukończył gimnazjum, studia uniwersyteckie w Bazylei. Tu został marksistą, spotykając się z Plechanowem i innymi komunistami. W Dreźnie współdziałał z Różą Luksemburg i Marchlewskim. Współpracownik prasy socjaldemokratycznej, w Monachium współredagował z Leninem "Iskrę". W 1905 był w Petersburgu, gdzie razem z Trockim stał na czele wydarzeń rewolucyjnych, faktycznie kierując Radą Petersburską. "Krwawa niedziela" z 9 stycznia 1905 stała się dla niego impulsem do stworzenia teorii "rewolucji nieustającej" ("permanentnej"). będącej kompromisem między socjaldemokratycznym schematem dwóch faz rewolucji - "burżuazyjnej" i "proletariackiej" - i anarchistyczną teorią "szturmu wręcz". Aresztowany, parę miejscy spędził w więzieniach, został zesłany na trzy lata na Syberię, po drodze uciekł i wrócił do Petersburga, aby następnie wyjechać do Niemiec. W 1910-15 przebywa w Konstantynopolu, zdobył poważny majątek jako doradca handlowy rządów Bułgarii i Turcji. Podczas I wojny światowej działał na usługach wywiadu niemieckiego, był zwolennikiem rewolucji w Rosji, jako osłabiającej potencjał militarny imperium carów i eliminującej je w ten sposób z antyniemieckiej koalicji. Doszedł do wniosku, iż jedynym czynnikiem rewolucjonizacji imperium carskiego może być niemiecka siła wojskowa i niemieckie finanse. Już w 1915 planował w tym celu wykorzystanie Lenina, jako największego ekstremisty wśród komunistów. Efektem jego działań i zabiegów było przekazanie, za pośrednictwem m.in. Haneckiego i Radka, wiosną 1917 sporych pieniędzy rządu niemieckiego, umożliwiających intensyfikację agitacji bolszewickiej i osłabiających potencjał militarny Rosji. Miał opinię jednego z najwybitniejszych umysłów wśród rewolucjonistów bolszewickich, ale również człowieka wyjątkowo skorumpowanego, dlatego, korzystając z jego usług finansowych, Lenin unikał publicznych kontaktów z nim. Po zwycięstwie bolszewików krytykował nowych władców Rosji za ideę "rewolucji światowej". Zmarł 12 grudnia 1924 w Wannsee pod Berlinem.



• Schillenkus



• Jacob Morel - dowódca komanda śmierci



Ogółem 32 Żydów, 1 Łotysz, 1 Ormianin, 1 Rosjanin.






3. Skład komisarzy oddziału Czeka w Piotrogrodzie z lat 1919-1924:



• Iselewicz



• Anwelt



• Meichman



• Judit Rosmirowicz



• Giller



• Buhan Ormianin



• Sispper - Disperoff



• Chaim Model



• Krasnik



• Kozlowski - Polak



• Mehrbej



• Pajkis



Ogółem 10 Żydów, 1 Polak, 1 Ormianin.









4. NKWD - rok 1936 - środek ludobójczego okresu w sowieckim komunizmie:



• Gienrich Jagoda    - Ludowy komisarz spraw wewnętrznych ZSRR



• Jakob Saulowicz Agranow - Soronson   - Pierwszy zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR



• G. E. Prokofiew    - Zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznychw ZSRR



• Mark Gay    - Kierownik działu kontrwywiadu



• Samuel Mironow    - Kierownik działu gospodarczego



• Abram Slucki    - Kierownik działu zagranicznego



• Abram Moisiejewicz Szanin    - Kierownik działu transportu



• Karl Beniaminowicz Pauker    - Kierownik działu operacyjnego



• Beniamin Izaakowicz Dobrodicki    - Kierownik działu specjalnego



• Isaj Lwowicz Joffe    - Kierownik działu zwalczania relgii



• Leonid Josifowicz Wuhl    - Kierownik działu kryminalno-śledczego



• Lew Naumowicz Bialski    - Kierownik Głównego Urzędu Milicji Robotniczo-Chłopskiej







Urząd ochrony zewnętrznej i wewnętrznej NKWD:



• Boris Efimowicz Mogilski   - Kierownik



• Semen Szirwindt    - Inspektor wojsk ochrony pogranicza NKWD







5. Mordercy Rosjan, Ukraińców, Białorusinów, Polaków, Litwinów, Łotyszy, Estończyków, Tatarów, Kozaków, Ormian, Czeczenów, Inguszów, Azerów, Gruzinów, Kazachów, Uzbeków, Tadżyków, Turkmenów, Kirgizów, Niemców Nadwołżańskich oraz członków dziesiątek innych ludów, które zamieszkiwały najbardziej zbrodnicze państwo historii: 





dowódcy Czeka:



• Schulmann (Gruzja)



• Steinberg



• Deutsch - Saratow



• Ewgienija Bogdanowna Bosch  1879-1929 (Pensa)



• Rebeka Meisel-Plastenina  (Archangielsk)



• Braude  (Moskwa)



• Larisa Michajłowna Rejsner   1895-1926



• M. V. Rotkin



• Artemik Bagratowicz Chałatow   - dowódca Czeka odpowiedzialny za zaopatrzenie państwa; organizator zbrodniczych karnych ekspedycji przeciwko chłopom i konfiskaty żywności, co doprowadziło do Wielkiego Głodu 1920-1921
  
  
  
  
  
  dowódcy Czeka na Ukrainie:
  
  
• Feldmann



• Portugeis



• Liwszitz



• Szwarcman



• Łacis



• Rosa Schwarz - towarzyszka "Wiera"



• Harkawyj



• Katowski



• Frinowski



• Litwinow



• Jakob Agranow (Soronson) - zastępca Jagody 1934-1936



• Moisiej Gorb  - generał Czeka/GPU/NKWD



• Lew Elbert   - generał Czeka/GPU/NKWD








wysocy funkcjonariusze Czeka/GPU/NKWD:



• Karl Danker



• Szlawa Okudżawa



• Józef Stanisławowicz Unszlicht



• Abraham Izaakowicz Rottenberg



• Aleksander Goldberg



• Michaił Brener



• Olga Dawidowna Bronstein 1883-1941 (siostra Trockiego)



• Mogilewski



• Artusow



• Breslau



• Safarow
  
  
• Kohn
  
  
• Nachimson
  
  
• Weinberg
  
  
• Schwarz
  
  
• Ehlenkrieg
  
  
• Grünstein
  
  
• Meisel-Kedrow
  
  
• Kwaśnicki, Brodski



• Michaił Siergiejewicz Kedrow - Zederbaum   1878-1941  - kierownik od marca 1919 działu kontrwywiadu Czeka, ludobójca słowiańskich powstańców



• Timofiej Samsonow    - szef tajnego wydziału Czeka ds. zwalczania religii - list do Dzierżyńskiego z 4 grudnia 1920: "(...) Zniszczyć religię może jedynie aparat Czeka. (...) W ostatnich czasach w swoich planach likwidacji cerkwi Czeka skupia całą uwagę na klerze. Tylko poprzez żmudną i niewdzięczną pracę z masami popów zdołamy ostatecznie wykorzenić i zlikwidować religię."



• Karl Lander    - łotewski Żyd, jeden z głównych kierowników Czeka, dowódca terroru na Kaukazie i nad Donem
  
  
• Moisiej Salomonowicz Urycki    - przewodniczący Czeka w Piotrogrodzie w 1918



• Mark Iljicz Gay    - jeden z głównych dowódców NKWD (na czele działu) podczas "Wielkiego terroru" 1934-1938, kierował masowymi mordami, aresztowaniami i wysyłką do łagrów



• Karl Beniaminowicz Pauker    - szef wydziału operacji NKWD, zastępca Jagody 1934-1936, szef ochrony Stalina



• Abram Aaronowicz Słucki    - (zastępca Jagody 1934-1936) główny dowódca działań wywiadowczo-szpiegowskich NKWD za granicą w latach 30-tych



• Boris (Baruch) Berman    - (brat Matwieja, ludobójca Białorusi) - główny dowódca działań wywiadowczo-szpiegowskich NKWD za granicą w latach 30-tych

dowódcy działu do zadań specjalnych NKWD:

zabójcy na polecenie Swierdłowa rodziny carskiej w Jekaterynburgu:

• Jakob Michajłowicz (Jankiel Chaimowicz) Jurowski  1878-1938  - komendant "domu specjalnego przeznaczenia"
  
  
• Chaim (Szaja) Izaakowicz Gołoszczekin 1874-1941
  
  
• Lew Semenowicz Sosnowski
  
  
• Petr Łazarewicz Wojkow - Pinkus Wainer   1888-1927
  
  
• Petr Zaharowicz Jermakow
  
  
• Grigorij Iwanowicz Safarow - Woldin
  
  
• Fedor Fedorowicz Siromołotow
  

najwyżsi oficerowie śledczy NKWD:

dyrektorzy NKWD

• Zahar Iljicz Wołowicz
  
  
• Moisiej Bogusławski
  
  
• Jakob Weinshtok
  
  
• Mark Gay
  
  
• Matwiej Gerzon
  
  
• Moisiej Gorb
  
  
• Ilja Grach
  
  
• Jakob Deich
  
  
• Grigorij Rapoport
  
  
• Abram Ratner
  
  
• Abram Słucki   (zastępca Jagody 1934-1936)
  
  
• Dawid Sokoliński
  
  
• Salomon Stoibelman
  
  
• Meer Trilisser
  
  
• Samuel Firin
  
  
• Władimir Cesarski
  
  
• Leonid Chertok
  
  
• Izaak Szapiro
  
  
• Grigorij Jakubowski
  
  
  

Generałowie :

• Arkady Gercowski
  
  
• Beniamin Gulst
  
  
• Ilja Iljuszin-Edleman
  
  
• Matwiej Potasznik
  
  
• Salomon Milsztein  (dyrektor transportu NKWD zajmujący się deportacjami, m.in. Czeczenów i Inguszów)
  
  
  

najbliżsi współpracownicy dowódcy NKWD Ławrientija Berii :

• Lew Nowobracki
  
  
• Leonid Fedorowicz Raichman
  
  
• Leonid Naum Eitingon
  
  

Pułkownicy :

• Boris Rodos
  
  
• Lew Aaronowicz Szwarcman
  
  
• Izajasz Babicz
  
  
• Josif Babicz
  
  
• Josif Lorkisz
  
  
• Mark Szpekter
  
  
• Szneidman
  
  
  

dowódcy terroru Czeka na południu Ukrainy (Krym), którego ofiarą padło od 60 do 70 tysięcy ludzi:

•    Rozalia Samojłowna Zemliaczka - Załkind   1876-1947 urodzona w Kijowie, radziecka działaczka partyjna i państwowa. Córka kupca pierwszej gildii. Uczyła się w żeńskim gimnazjum w Kijowie i na Uniwersytecie Paryskim. W 1896 wstąpiła do SDPRR, od 1903 bolszewiczka. Prowadziła działalność rewolucyjną w wielu miastach Rosji. Od 1901 współpracowniczka "Iskry" w Odessie. W 1903 została członkinią KC partii. W grudniu 1905 uczestniczyła w powstaniu w Moskwie. Trzykrotnie aresztowana. W 1909 sekretarz bakijskiego komitetu SDPRR(b). Od 1909 na emigracji. W 1914 powróciła do Rosji. 1915-1916 członkini moskiewskiego obwodowego biura KC SDPRR(b). W 1917 sekretarz Komitetu Moskiewskiego SDPRR(b). W październiku tego roku członkini Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego. W początku 1918 przyłączyła się do "lewych komunistów", była przeciwna zawarcia pokoju z Niemcami. W 1918 rozpoczęła działalność polityczną w Armii Czerwonej. Była komisarzem brygady, kierownikiem wydziałów politycznych VIII i XIII Armii na froncie południowym. Od 1920 kierowała wydziałem politycznym kolei południowej. W listopadzie tego roku mianowana sekretarzem krymskiego komitetu obwodowego RKP(b). Wraz z Belą Kunem kierowała ekspedycjami karnymi i wyjątkowo bestialskimi masowymi mordami na Krymie po wycofaniu się armii białych. 1921-1924 sekretarz zamoskworeckiego komitetu rejonowego partii. 1924-1925 członkini południowo-wschodniego biura KC RKP(b). W latach 1925-1926 sekretarz motowilichskiego komitetu rejonowego. 1924-1934 członkini Centralnej Komisji Kontroli PRK(b). Od lipca 1930 do lutego 1932 członkini Prezydium i kolegium partyjnego CKK. 1926-1931 i 1933-1934 członkini kolegium ludowego komisariatu robotniczo-chłopskiej inspekcji ZSRR. 1931-1933 w kolegium ludowego komisariatu komunikacji ZSRR. Od lutego 1934 kierowała grupą transportu i dróg Komisji Kontroli Radzieckiej przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR. Od sierpnia 1937 do maja 1939 zastępczyni przewodniczącego Komisji Kontroli Radzieckiej. 1937-1947 deputowana do Rady Najwyższej ZSRR. Od 7 maja 1939 przewodnicząca Komisji Kontroli Radzieckiej i zastępczyni przewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych ZSRR. 1939-1947 członkini KC WKP(b). Od 6 września 1940 KKR zmieniła nazwę na ludowy komisariat kontroli państwowej ZSRR. W sierpniu 1943 usunięta ze stanowiska zastępczyni przewodniczącego RKL ZSRR i mianowana zastępczynią przewodniczącego Komisji Kontroli Partyjnej przy KC WKP(b). Autorka "Wspomnień o W. I. Leninie". 




• Feldman




•    Bela Kun - Kohen   - urodzony w 1886 w Szilagiczesz w Transylwanii. Studiował w Klausenburgu (Kluż) i wtedy włączył się w działalność polityczną. Przyłączył się do socjaldemokratów i został skarbnikiem lokalnej struktury. W 1914 pracował dla firmy ubezpieczającej robotników. Po opuszczeniu Klużu wydawał w Bukareszcie marksistowską gazetę. Służył w armii podczas wojny, dostał się do niewoli rosyjskiej latem 1916. Został osadzony w obozie jenieckim, gdzie agitował pozostałych jeńców ideologią komunistyczną, okazując się świetnym propagandzistą. W 1917 uczestniczył w rewolucji październikowej, spotkał się z Leninem i odbył kurs rewolucyjny. Lenin uczynił go kierownikiem szkoły propagandowej w Moskwie, gdzie bolszewizował węgierskich jeńców wojennych. W kwietniu 1918 stanął na czele Federacji Zagranicznych Grup Komunistycznych, organizacji skupiającej zagranicznych komunistów. W końcu 1918 został wysłany na Węgry z zadaniem wywołania rewolucji bolszewickiej. Otrzymał na ten cel wielkie fundusze. Założył w kraju komunistyczna gazetę, której celem było atakowanie władzy Karolyi'ego. Został w związku z tym aresztowany, jednak nadal mógł kontynuować pracę. 21 marca 1919 wyszedł z więzienia i otrzymał od Karolyi'ego pełnie władzy, sprawowanej w koalicji komunistyczno-socjaldemokratycznej. Był wyznawcą rewolucji światowej, toteż dążył do rozszerzenia bolszewizmu na sąsiednie kraje. Stworzył Słowacką Republikę Rad na zajętych terenach. 1 sierpnia porzucił władzę wskutek ofensywy rumuńskiej i opuścił Węgry. W Austrii został internowany, lecz wkrótce wypuszczono go. Udał się w 1920 do bolszewickiej Rosji, gdzie kierował ludobójstwem Czeka na Krymie, jako przewodniczący Komitetu Rewolucyjnego na półwyspie. Podobnie jak wielu żydowskich bolszewików został wyznawcą Trockiego. Od 1921 był członkiem Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej. W 1928 wrócił do Wiednia w celu ponownego wywołania rewolucji na Węgrzech. Został aresztowany i wydalony do ZSRR. W 1937, jako trockista, aresztowany, skazany na śmierć i w 1939 rozstrzelany.




• Lew Romanowicz Szejnin  - sędzia śledczy w procesach moskiewskich




•    Aleksander Orłow - Lew Łazarewicz Feldbin    - krewny Z. Kancelsona, dowódca misji NKWD w Hiszpanii podczas wojny domowej, organizator ludobójstwa ludności cywilnej i duchowieństwa; potem nauczyciel prawa na uniwersytecie w Michigan;  - urodzony w Rosji w 1898. Walczył w Armii Czerwonej w wojnie domowej i wstąpił do Czeka, gdzie piął się po szczeblach kariery zbrodniarza. 26 sierpnia 1936 został przez sowieckie Politbiuro przydzielony jako doradca hiszpańskiego rządu republikańskiego i został szefem NKWD na Hiszpanię. Organizował komunistyczny terror, którego ofiarą padło ok. 100 tysięcy Hiszpanów, w tym 7 tysięcy księży. Kierował działaniami na tyłach nacjonalistów, do których wyszkolono 14 tysięcy bandytów. Ponadto organizował represje skierowane przeciwko czołowym anarchistom i trockistom z POUM, CNT i FAI, które kończyły się ich likwidacją. W lipcu 1938 otrzymał rozkaz powrotu do ZSRR. Obawiał się śmierci ze względu na czystkę, z tego powodu uciekł z rodziną do Francji i potem USA. Po II wojnie światowej pracował na wydziale prawa Uniwersytetu Michigan. W 1953 ten żydowski zbrodniarz stalinowski, w pozie biednej ofiary Stalina, opublikował "Tajną historię zbrodni Stalina". Zmarł w 1970.
  
  
• Mendel Chatajewicz   - dowódca NKWD w obwodzie Kubania



• Wsiewołod Apollonowicz Balicki  (1892-1937) - ludowy komisarz spraw wewnętrznych Ukraińskiej SRR



• Zinowij B. Kancelson   - zastępca Balickiego - zastępcy Jagody 1934-1936



• Dawid Sokoliński  - szef NKWD na Ukrainie



• Chaim Apeter   - kierownik więziennictwa NKWD w latach 30-tych, kierownik zarządu miejscami zsyłek w latach 20-tych.



• Kogenmann   - kapitan wojsk bezpieczeństwa NKWD, zastępca szefa zarządu operacyjnego Gułagu.



•    Naftalij Aaronowicz Frenkel  - twórca Gułagu





•    Matwiej Dawidowicz Berman  - kierownik Gułagu w latach 30-tych, podległy komisarzowi spraw wewnętrznych



•    Łazar Josifowicz Kogan   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, naczelnik budowy Kanału Białomorskiego w latach 30-tych, zastępca M. Bermana, zarządca obozów w okręgu karelskim.



•    Semen Grigoriewicz Firin   - 1898-1937 - naczelny funkcjonariusz Gułagu, zastępca kierownika Gułagu M. Bermana w latach 30-tych, kierownik łagru.



• Finkelstein   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, zarządca obozów w północnej części ZSRR w latach 30-tych.



• L. B. Solin   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, zarządca obozów i obszarów dla deportowanych w Kazachstanie w latach 30-tych.



• Serpuchowski   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, kierownik obozu na Wyspach Sołowieckich w latach 30-tych.



• Matwiej Pogrebiński   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, zarządca obozów i obszarów zesłania na Uralu (obwód swierdłowski) w latach 30-tych.

funkcjonariusze Gułagu :

• Mendel Kerman



• Nachimson



• Firsh



• Abramson



• Bikson - (Sibłag)



• Jakob Moisiejewicz Moroz  - (łagry nad Peczorą)



• Sabo   - zarządca obozów w obwodzie zachodniosyberyjskim



• Volin   - zarządca obozów w Kazachstanie



• Mezner   - kierownik więzienia izolacyjnego na Uralu



•    Jakob Dawidowicz Rappaport   - naczelny funkcjonariusz Gułagu, kierownik łagru w latach 30-tych, zastępca Ł. Kogana, szef działu gospodarczego Gułagu



• Lew Inzhir   - główny księgowy i administrator Gułagu w latach 30-tych Łazar Berenson - szef działu finansowego NKWD, zarządca finansowy Gułagu w latach 30-tych



• Siergiej Zhuk   - szef wydziału technicznego Gułagu w latach 30-tych



•    Aaron Aleksandrowicz Soltz   - kierownik łagrów



• Samuel Leonidowicz Kogan   - kierownik łagrów



• Samuel Jakubowicz Firin   - kierownik łagrów



• Ginsburg   - lekarz



• Dorfmann



• Kagner



• Angert    - sekcja finansowa



• Abraham Izaakowicz Rottenberg   - dyrektor więzienia izolacyjnego i jeden z przywódców działalności bezbożniczej



• Andriej Zakowski   - szef NKWD w obwodzie leningradzkim w okresie "Wielkiego terroru"



• Błat   - szef NKWD w obwodzie zachodnim
  
  
• Ritkowski   - szef NKWD w kraju siewierskim
  
  
• Fridberg   - szef NKWD w kraju azowsko-czarnomorskim
  
  
• Pilljar   - szef NKWD w kraju saratowskim
  
  
• Rappoport   - szef NKWD w okręgu stalingradzkim
  
  
• Rajski   - szef NKWD w obwodzie orenburskim
  
  
• Abrampolski   - szef NKWD w kraju gorkowskim
  
  
• Fajwiłowicz   - szef NKWD w kraju północnokaukazkim
  
  
• Szkljar   - szef NKWD w obwodzie swierdłowskim
  
  
• Zelikman   - szef NKWD Baszkirskiej ASRR
  
  
• Gogol   - szef NKWD Zachodniej Syberii
  
  
• Trocki   - szef NKWD Wschodniej Syberii
  
  
• T. G. Deribas   - szef NKWD kraju dalekowschodniego
  
  
• Krukowski   - szef NKWD Średniej Azji
  
  
• Izrael M. Leplewski   - Ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR
  
  
• K. M. Karlson   - szef NKWD w okręgu charkowskim
  
  
• Purkisz   - szef NKWD na zakaukaziu
  
  
• Semen Dukielski  - szef NKWD w Woroneżu
  
  
• A. I. Uspenski   - szef NKWD w Orenburgu
  
  
• Raiberg, Kaspers, Preobrażeński   - szefowie NKWD na północy ZSRR
  
  
• Drabkin, Litwin, Szapiro   - szefowie NKWD w północno - zachodnim ZSRR
  
  
• Ławrientij F. Canawa   - ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR
  
  
  

kierowniczy funkcjonariusze NKWD :

• Abraham Belenki
  
  
• Pinkus Szymanowvski
  
  
• Beniamin Gerson
  
  
• Natan Margolin
  
  
• Sołonicyn
  
  
• Artuzow
  
  
• Arschakuni
  
  
• Słominski
  
  
• Meier
  
  
• Kurmin
  
  
• Zalin
  
  
• Rywkin
  
  
• Grodis
  
  
• Formeister
  
  
• Rozenberg
  
  
• Minkin
  
  
• Kładowski
  
  
• Kac
  
  
• Szpigelman
  
  
• Pater
  
  
• Dorfman
  
  
• Sotnikow
  
  
• I. Iwanow
  
  
• Jusis
  
  
• Gindin
  
  
• B. J. Zaidman
  
  
• D. J. Zaidman
  
  
• Wolfson
  
  
• Dyment
  
  
• I. G. Weisman
  
  
• M. M. Weicman
  
  
• B. W. Ginzburg
  
  
• Baumgart
  
  
• Joganson
  
  
• Wodarskii
  
  
• A. A. Abramowicz
  
  
• Wainsztein
  
  
• Kudrik
  
  
• Lebedź
  
  
• Putilik
  
  
• Goldsztein
  
  
• Goszkin
  
  
• Kurin
  
  
• Jezuitow
  
  
• N. M. Lerner
  
  
• S. B. Puzicki
  
  
• M. A. Kagan
  
  
• R. A. Listengurt
  
  
• I. A. Mikelson
  
  
• S. A. Messing
  
  
• I. Reingold
  
  
  
  

• Nikołaj Puzicki   - kierownik GPU/NKWD odpowiedzialny za przesiedleńców
  
  
• N. Rosental   - inspektor Zarządu Oddziałów Specjalnych Czeka
  
  
• Zarajski   - pracownik księgowy Czeka
  
  
• Samuel Mironow   - kierownik działu gospodarczego NKWD
  
  
• L. G. Mironow   - kierownik departamentu NKWD ds. zwalczania szpiegostwa
  
  
• Raichman   - dowódca GPU/NKWD w okręgu Charkowa
  
  
• Bronstein   - komisarz spraw wewnętrznych w Jekaterinodarze w 1918
  
  
• Wichman, Galperin (śledczy), Deich, Dora Jawlińska   - funkcjonariusze kierowniczy Czeka w Odessie
  
  
• L. B. Zalkis   - kierownik NKWD w Kazachstanie w latach 30-tych
  
  
• Kogan, J. A. Deich   - dowódcy rostowskiego NKWD
  
  
• Stanisław Francewicz Redens   (1892-1939) - ludobójca z Czeka podczas pacyfikacji Krymu w 1920; pełnomocnik GPU/NKWD w okręgu moskiewskim; kierownik NKWD Kazachskiej SRR.
  
  
• Michaił Petrowicz Frinowski   (1898-1940) - zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych 1936-37
  
  
• Szapiro   - sekretarz ludowego komisarza spraw wewnętrznych 1936-37
  
  
• Leonid Michajłowicz Zakowski   - kierownik moskiewskiego NKWD po Redensie
  
  
• Nikołaj Pietrowski, Michaił Jakubowicz, Pawieł A. Karutski   - kolejni kierownicy moskiewskiego NKWD po Zakowskim
  
  
• Jakob Olski   - przewodniczący Czeka na Białorusi
  
  
• Esfir Rubenblum   - komisarz wydziału specjalnego Czeka w Kijowie
  
  
• Josif Aleksandrowicz Adamowicz   1896-1937   - ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białorusi
  
  
• Grigorij Majranowski   - funkcjonariusz NKWD, kierownik Instytutu Laboratoryjnego NKWD, projektant systemów kary śmierci, wynalazca krzesła gazowego
  
  
• Isaj Dawidowicz Berg   - kierownik Wydziału Ekonomicznego NKWD w regionie moskiewskim, twórca ciężarówek gazowych
  
  
• Josif Ostrowski   - kierownik działu NKWD w latach 30-tych
  
  
• Boris Samojłowicz Utewski   1887-1970   - w aparacie terroru od 1920 , konsultant urzędu do spraw miejsc zesłania i deportacji
  
  
• E. G. Szirwindt   - kierownik urzędu ds. miejsc zesłania ludowego komisariatu sprawiedliwości RSFRR
  
  
• Josif Isajewicz Jokelles   - pomocnik najwyższego prokuratora ZSRR
  
  
• Dmitrij Dmitrijewicz Greszua (Greszuin)   - kierownik rostowskiego NKWD w 1938
  
  
• Siergiej Szwarc   - sekretarz Nikołaja Jeżowa
  
  
• Wuhl   - kat z Łubianki
  
  
• Apeter   - kierownik urzędu ds. miejsc zsyłek i deportacji ludowego komisariatu sprawiedliwości ZSRR
  
  
• Behterew, Golenkiewicz, Brodowski, Golc, Kessler, Kornblitt, Jakubson   - kierownicy działów urzędu ds. miejsc zsyłek i deportacji 
  
  
• Blauberg, Wojcicki, Miller   - inspektorzy urzędu ds. miejsc zsyłek i deportacji 
  
  
• Bogdan Zaharewicz Kobułow   1894-1953   - zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR
  
  
• Djorka (Zorka)   - komisarz Czeka w Piotrogrodzie
  
  
  
  

• Lew Dawidowicz Trocki - Bronstein   - ludowy komisarz armii i marynarki w pierwszej Radzie Komisarzy Ludowych (1917); twórca i najwyższy dowódca Armii Czerwonej; przewodniczący Rady Wojenno-Rewolucyjnej
  
  
• Witalij Markowicz Primakow   1897-1937   - dowódca komunistycznego korpusu kazachskiego, ludobójca rosyjskich chłopów, generał
  
  
• Hieronim Petrowicz Uborewicz   1896-1937   - żydowski bolszewik, generał, pacyfikował powstanie Antonowa (1921), wiceprzewodniczący Rady Wojenno-Rewolucyjnej ZSRR, kierownik działu uzbrojenia (1930-1931) 
  
  
• Gen. Jona Emmanuelowicz Jakir   1896-1937   - w partii bolszewickiej od 1917; 1925-37 dowódca okręgów wojskowych, m.in. Kijowskiego Okręgu Wojskowego; w latach 1930-34 członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej ZSRR, w latach 20-tych kierował szkoleniem wojskowym
  
  
• Gen. Dimitrij Arkadijewicz Schmidt   - Dawid Gutman
  
  
• Gen. Jakob (Jankiel) Kreiser
  
  
• Gen. Miron Semenowicz - Meer Salomonowicz Wowsi   1897-1960   - profesor kardiologii, główny lekarz Armii Czerwonej (Radzieckiej) 1941-1950
  
  
• Gen. Dawid Abramowicz Dragoński   1910-1993   - dwukrotny bohater ZSRR, przewodniczący Komitetu Antysyjonistycznego, członek Komisji Rewizyjnej KC KPZR
  
  
• Gen. Grigorij Sztern
  
  
• Gen. Michaił Chazkielewicz
  
  
• Gen. Szimon Kirwoszejn
  
  
• Gen. Robert Eideman
  
  
• Gen. Fred Feldman
  
  
• Gen. Jakob Smuszkiewicz   - dowódca sowieckich sił powietrznych w wojnie domowej w Hiszpanii
  
  
• Gen. Lew Michajłowicz Dowator   1903-1941 - Bohater ZSRR
  
  
• Arseni Raskin
  
  
• Chaim Fomin
  
  
• Samuel Schwarzbart   - komisarz Armii Czerwonej, morderca ukraińskiego przywódcy niepodległościowego - Semena Petlury (1926 w Paryżu)
  
  
• Siergiej Iwanowicz Gusiew - Jakob Dawidowicz Drabkin   - wysoki komisarz polityczny Armii Czerwonej w 1918, następnie przewodniczył działowi prasowemu KC WKP(b) 1925-1927
  
  
• Semen Michaiłowicz Nachimson   - komisarz polityczny XII Armii i komisarz wojenny okręgu jarosławskiego
  
  
• Efraim Markowicz Skliański   1892-1925   - żydowski bolszewik, zastępca Trockiego w Radzie Wojenno-Rewolucyjnej (1918-1924)
  
  
• Petr Hermogenowicz Smidowicz   1874-1935   - przewodniczący Trybunału Rewolucyjnego Armii Czerwonej
  
  
• B. P. Pozern   - członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej
  
  
• Józef Stanisławowicz Unszlicht   1879-1938   - wiceprzewodniczący Czeka i GPU (1921-1923), wicekomisarz wojny (1925-1930) 
  
  

Lata 20-te :

• Askoldow   - dowódca wojsk inżynieryjnych 1922-1924
  
  
• Rozengolc   - dowódca wojsk powietrznych; jego zastępcą był Smuszkiewicz
  
  
• Barski   - dowódca wojsk specjalnego przeznaczenia
  
  

Ludowy komisariat armii i marynarki (1918):

• Szorodak, Skliański, Pietz, Herszfeld   - osobiści doradcy Trockiego
  
  
• Glazman, Sermkus, Dreizer  (naczelnik ochrony osobistej)  - sekretarze Trockiego
  
  
• Fruntze   - najwyższy dowódca armii południa
  
  
• Fiszman   - przewodniczący Rewolucyjnego Sztabu Armii Północnej
  
  
• Pozern   - przewodniczący Rady Armii Zachodniego Frontu
  
  
• Szutzman - Zusmanowicz    - doradca wojskowy w moskiewskim okręgu wojennym, komisarz oddziału rekwizycyjnego moskiewskiego okręgu wojennego
  
  
• Gubelman   - komisarz polityczny moskiewskiego okręgu wojennego
  
  
• Lewienson   - doradca prawny Armii Czerwonej
  
  
• Dietz   - doradca polityczny witebskiego okręgu wojennego
  
  
• Glusman   - komisarz wojny Samarskiej Dywizji
  
  
• Beckman   - komisarz polityczny samaryjskiego okręgu wojennego
  
  
• Kalmanowicz   - doradca wojskowy komunistycznych sił zbrojnych Słucka i komisarz rekwizycji wojennych
  
  
• Romm   - komisarz sądu wojennego XII Armii
  
  
• Miejczik   - komisarz polityczny XII Armii
  
  
• Liwenson   - komisarz polityczny sztabu IV Armii
  
  
• Gleizer   - komisarz Szkoły Straży Granicznej
  
  
• Połoński   - komisarz polityczny XV Dywizji
  
  
• Lehtiner   - komisarz wojennego sowieta armii Kaukazu
  
  
• Bruno, Schullman   - komisarze Czeka Frontu Wschodniego
  
  
• Rozengolc, Meigof, Nazengolc   - członkowie Kazańskiej Rady Wojennej
  
  
• Anatolij Iljicz Gekker   1888-1938   - dowódca Armii Czerwonej w Jarosławiu
  
  
• Ceiger   - kierownik Piotrogrodzkiego Komisariatu Wojennego
  
  
• Gittis   - komisarz polityczny piotrogrodzkiego okręgu wojennego
  
  
• Lazimer   - członek Rady Wojennej Komuny
  
  
• Kollman   - dowódca Wojennej Komuny
  
  
• Metkaz   - komisarz wojenny moskiewskiego okręgu wojennego
  
  
• Zak   - dowódca obrony Krymu
  
  
• Słuzin, Zilberman   - dowódcy frontu kurskiego
  
  
• Szpiro   - komisarz polityczny frontu rumińskiego
  
  
• Dawidowicz   - pełnomocnik do rokowań pokojowych z Niemcami
  
  
  

Ludowy komisariat obrony - połowa lat 30-tych:

• Jankiel Borisowicz Gamarnik   1894-1937  - zastępca ludowego komisarza obrony i szef kierownictwa politycznego Armii Czerwonej 1930-1937
  
  

Funkcjonariusze polityczni komisariatu :

• Ozol
• Bulin
• Blumenthal
• Reisin
• Berlin
• Reitam
• Politmann
• Katzeson
• Meises   - komisarz armii na Ukrainie
• Zyfres   - komisarz armii Kaukazu
  
  
  

Komisarze polityczni w armii :

• Izaak Moisiejewicz Grinberg
  
  
• Larz Jakubowicz Bruber
  
  
• Morduch Lajbowicz Chorosz
  
  
• Moisiej Pawłowicz Bergard
  
  
• Izydor Dawidowicz Weineros
  
  
• Grigorij Isajewicz Gorin
  
  
• Michaił Moisiejewicz Zeldowicz
  
  
• Izaak Abramowicz Mustafin
  
  
• Grigorij Salomonowicz Szymanowski
  
  
• Lew Izrailewicz Szczegolew
  
  
• Lew Grigorjewicz Jakubowski
  
  
• Aleksander Salomonowicz Aleksandrow
  
  
• Moisiej Jefimowicz Piwowarow
  
  
• Boris Izaakowicz Pugaczewski
  
  
• Semen Borisowicz Reisin
  
  
• Izydor Mojsiewicz Szubin
  
  
• Markus Grigorjewicz Altszu
  
  
• Władimir Markowicz Berlin
  
  
• Emmanuel Michaiłowicz Chanin
  
  
• Josef Isajewicz Szfran
  
  
• Josef Borisowicz Powzner
  
  
• Josef Borisowicz Ajzenberg
  
  
• Izaak Lwowicz Zelenow
  
  
• Władimir Dawidowicz Lipiec
  
  
• Efraim Chaimowicz Gerszon
  
  
  
• Arkadij Lwowicz Szifres   - kierownik akademii wojskowej
  
  
• Gregorij Izaakowicz Stern   - zwierzchnik komisarzy wojennych
  
  
• Samuel Aaronowicz Gekker   - kierownik działu ds. stosunków zewnętrznych w komisariacie
  
  
• Jewgenij Szymonowicz Kozanski, 
• Jakob Moisiejewicz Fischmann   - kierownik działu chemicznego Armii Czerwonej
  
  
• Petr Moisiejewicz Aszlej   - kierownik działu finansowego Armii Czerwonej
  
  
• Naum Jozjaszewicz Rogowski   - kierownik zarządu gospodarki zbrojeniowej
  
  
• Moisiej Moisiejewicz Landa   - redaktor naczelny gazety "Czerwona Gwiazda"
  
  
• Szymon Jakubowicz Turowski   - kierownik zarządu politycznego lotnictwa bojowego Armii Czerwonej
  
  
• Moisiej Jakubowicz Germanowicz   - komisarz polityczny dowództwa północnokaukaskiego okręgu wojskowego
  
  
• Salomon Uricki   - komisarz polityczny dowództw okręgów wojskowych Kaukazu
  
  
• G. A. Tairow   - komisarz polityczny dowództw okręgów wojskowych Syberii
  
  
• Łazar Naumowicz Aronsztam   - komisarz polityczny dowództwa armii dalekowschodniej
  
  
• Aaron Samuelowicz Griszin - Rabinowicz    - komisarz polityczny floty bałtyckiej
  
  
• Lew Zaharowicz Meklis   - wicekomisarz obrony, szef kierownictwa politycznego Armii Czerwonej 1937-1940 
  
  

• Michaił Moskwin - Meer Abramowicz Trilisser  (1883-1941)  - żydowski bolszewik, w latach 1921-1929 kierownik wywiadu sowieckiego za granicą, organizator eksterminacji Rosjan w początkach władzy bolszewickiej
  
  
• Lew Leopold Trepper   - szef siatki szpiegowskiej "Czerwona Orkiestra" w Niemczech
  
  
• Izajasz Bir, Alter Strom   - szefowie siatki szpiegowskiej we Francji w latach 30-tych
  
  
• Lew Grosswogel, Jules Jasper, Abracham Raichman, kpt. Gurewicz   - członkowie siatki Treppera
  
  
• Ignatij Reiss - Natan Porecki   - rezydent sowieckiego wywiadu w Polsce i Francji
  
  
• Walter Kriwicki - Samuel Ginsberg   - generał NKWD, szef GRU i wywiadu na Zachodzie w latach 30-tych
  
  
• Gen. Moisiej Milstein   - wiceszef służb dezinformacji GRU
  
  
• Szymon Iwanowcz Arałow   - szef GRU w latach 50-tych
  
  
• A. M. Nikonow (Nikonson)   - szef wywiadu wojskowego w latach 20-tych
  
  
• Jakob Mraczkowski (Gorew), Moisiej Milstein, Ruth Werner, Rolf Werner, Lew Manewicz, Karl Ramm   - współpracownicy szefa GRU, Jana Karlowicza Berzina
  
  
• Józef Stanisławowicz Unszlicht   - zastępca szefa GRU od 1923
  
  
• Salomon Petrowicz Uricki   - przejściowy szef GRU podczas absencji Berzina
  
  
• Matwiej Wasiljewicz Zacharow   - szef GRU na początku lat 50-tych
  
  
• Gen. Iwan Sierow   - szef GRU 1958-1962, członek KC 1956-1961
  
  
• Izrael Beer   - szpieg w Izraelu
  
  
• Samuel Kagan   - szpieg w Wielkiej Brytanii
  
  
• Otto Katz   - szpieg Czeka i asasyn Smiersza
  
  
• Ruth Kuczyńska   - szpieg w Chinach, Szwajcarii i Wlk. Brytanii
  
  
• Paweł Monat   - szpieg z Polski
  
  
• Gertruda Schildbach   - agentka NKWD we Włoszech
  
  
• Jakob Blumkin   - agent NKWD w Turcji
  
  
• Mark Zborowski   - agent wszechczasów ZSRR (m.in. Francja), zamachowiec-morderca dysydentów w latach 30-tych, potem imigrant do USA i profesor uniwersytecki
  
  
  
  

wersje internetową przygotowala  Polonica.net

Polski Niezależny Związek Patriotyczny      Katolicko-Narodowy Ruch kontrreformacji i kontrjudaizacji